اعتماد، مهدی تاجیک: آن 40 روزی که سیستم ارسال پیامک در تهران قطع بود و مسوولان وزارت ارتباطات دست شان را توی جیب شان می کردند و انگار نه انگار که حقی را از شهروندان گرفته اند شهروندان دردسرها کشیدند برای ارتباط با دوستان و آشنایان شان و ناچار شدند عادت ارسال پیامک برای جویا شدن از احوال یکدیگر را ترک کنند، پیام های شادباش و تسلیت باد را از راهی دیگر ارسال کنند و قید لطیفه گویی موبایلی را بزنند. تهرانی ها و اصلاً ایرانی ها در آن مدتی که پیامک به تعطیلات اجباری رفته بود قراردادی نانوشته با یکدیگر تنظیم کردند. قراردادی از این قرار که دیگر از پیامک جز در موارد ضروری استفاده نکنند. دیگر جک های سیاسی و غیرسیاسی را با اس ام اس نفرستند و به این ترتیب ضرری مالی را بر وزارت ارتباطات بار کنند. اینکه می بینید این روزها بازار پیامک از همیشه بی رونق تر است و اصلاً از 100 پیامی که دریافت می کنید یکی هم از باب تفنن و تفریح نیست نشانه همین قرارداد نانوشته است در بایکوت پیامک. آقایان وزارتخانه خود می دانند که چقدر کم شده است از میزان درآمدشان در همین مدت کوتاهی که مردم پیامک را تحویل نمی گیرند و تحریمش کرده اند. حالا بماند که قبض های موبایل نرخ را صعودی نشان می دهد و برای دو ماهی که دوسومش سیستم پیامک قطع بوده هزینه آن از همیشه بیشتر شده است. این هم طنزی است که در میانه طنزهای دیگر این روزها زیاد به چشم نمی آید. آنچه به چشم می آید همین اراده یی است که در توافق جمعی شهروندان حاصل شده و دودش به چشم وزارت ارتباطات رفته است؛ وزارتی که در دوره قطع پیامک یک بار هم درست و حسابی از شهروندان عذرخواهی نکرد و انگار نه انگار در قبال خدماتی که ارائه می دهد مسوولیتی هم دارد. آقایان حالا چوب بی مسوولیتی شان را می خورند.

آنها هم ممکن است تقصیر را به گردن دیگرانی بیندازند تا از خود رفع تکلیفی کرده باشند ولی اینها مهم نیست. مهم مردمند و تصمیم شان. مهم یافتن راه های تازه است برای رساندن پیام در این زمانه که اصلاً همه چیز رسانه شده است. زمانه یی که اگر فقر را در هر کجا بتوان دید در رسانه نمی توان. شهروندان هر یک رسانه اند، با دوربین های کوچک شان، با وبلاگ هایشان، در شبکه های اجتماعی و هزار جای دیگر و بود و نبود پیامک چیز زیادی را عوض نمی کند. این شهروندان رسانه ساز جریان سازی را نیز یاد گرفته اند در همین مدت کوتاه. یاد گرفته اند چطور راه خود را پیش برند حتی زمانی که دسترسی هایشان در اینترنت مسدود و پیام هایشان در موبایل قطع می شود. این است دنیای امروز که نمی توان با شهروندانش بازی کرد؛ از جنس این بازی که آقایان وزارت ارتباطات با مردم کردند.