پارلماننیوز: با گذشت سی سال از تسخیر سفارت آمریكا در 13 آبان 58، نقشآفرینان این اقدام اكنون در شرایط متفاوتی هستند.
به گزارش آینده، مواضع مخالفان آن اقدام اكنون دستخوش تفاوتهای جالبی شده و هر یك جایگاه متفاوتی یافتهاند.
در حالی كه محمود احمدینژاد در سال 58 در واكنش به پیشنهاد تسخیر سفارت آمریكا با این اقدام مخالفت كرده و میگفت "اگر بنا به تسخیر است، سفارت شوروی واجبتر است"، اكنون روزنامههای حامی دولت مدعی شدهاند مخالفان احمدینژاد به دنبال تجمع مقابل سفارت روسیه در روز 13 آبان هستند؛ هرچند هیچ منبع رسمی مخالفان دولت آن را تأیید نكرده است.
از سوی دیگر چهرههایی چون محسن میردامادی و محسن امینزاده، از عناصر فعال در تسخیر سفارت آمریكا از 4 ماه پیش تا كنون در بازداشت به سر میبرند و سید محمد موسوی خوئینیها، رابط دانشجویان مسلمان پیرو خط امام با امام، متهم به دست داشتن در كودتای مخملی شده است.
حال آنكه احمدینژاد كه در آن مقطع مخالف تسخیر سفارت آمریكا بود، برای دومینبار ردای ریاستجمهوری پوشیده است.
از سوی دیگر، مواضع این افراد نیز در سالهای گذشته دستخوش تحولاتی بوده است.
با روی كار آمدن دولت اصلاحات، «تنشزدایی» به عنوان شعار محوری سیاست خارجی درآمد و از گفتگو با آمریكا در راستای منافع ملی نیز دفاع شد، در آن مقطع، امینزاده، معاون وقت وزارت خارجه و محسن میردامادی، رئیس كمیسیون سیاست خارجی مجلس ششم نیز چنین موضعی داشتند.
محمود احمدینژاد نیز طی 4 سال گذشته به رغم حملات و تهاجمات مختلف به مقامات آمریكا در سخنرانیهای خود، اقدامات كمنظیری از قبیل نگاشتن نامه به جرج بوش، رئیسجمهور قبلی و ارسال تبریك به باراك اوباما، رئیسجمهور فعلی آمریكا انجام داده است و پس از این چهار سال، گویا دیگر مذاكره با آمریكا حكم تابو را ندارد.
جالب آن كه سیامین سالگرد تسخیر سفارت آمریكا در تهران در حالی در كنار حاشیههای حوادث پس ازانتخابات برگزار میشود كه نماینده ایران و آمریكا برای 45 دقیقه مستقیم به گفتگو نشستهاند و اكنون دولت آمریكا با ارسال پیشنهاد دریافت بخش اعظم اورانیم غنیشده ایران، به دنبال معاملهای بزرگ با دولت احمدینژاد است، امری كه با مخالفت طیفهای گستردهای در ایران مواجه شده است.
اكنون در پس این تغییر و تحولات سیساله و رویدادهای 4 ماهه پس از انتخابات برخی منتقدان دولت كنونی به جای شعار مرگ بر آمریكا، مرگ بر روسیه میگویند و دولت كنونی نیز عملاً به تعامل با آمریكا روی آورده است؛ اما به نظر میرسد همچنان منافع ملی كشورمان در چارچوب استكبار ستیزی و شعار «نه شرقی، نه غربی، جمهوری اسلامی» تعریف میشود.
در ادامه، گزارش از روند تسخیر لانه جاسوسی توسط دانشجویان مسلمان پیرو خط امام كه بر اساس گفتگوی دو سال قبل نشریه شهروند با برخی فعالان آن مقطع تنظیم شده، میآید:
مركزیت دفتر تازه تاسیس «تحكیم وحدت» در آبان 58 در ساختمانی مقابل دانشگاه تهران گردهم آمدند و یك پیشنهاد مطرح شد. پنج دانشجوی مسلمان – محمود احمدینژاد، محمدعلی سیدنژاد، ابراهیم اصغرزاده، محسن میردامادی و حبیبالله بیطرف – منتخب دانشجویان انجمن اسلامی در شورای مركزی دفتر تحكیم بودند.
ابراهیم اصغرزاده گفت: آمریكاییها در حال خروج اسناد محرمانه و جاسوسی از پاویون فرودگاه مهرآباد هستند و دولت موقت هم به گمرك فرودگاه دستور داده تا دخالتی در كار آمریكاییها صورت نگیرد. خطر توطئه آمریكاییها جدی و انقلاب در خطر است. پیشنهادی دارم. در اعتراض، سفارت آمریكا را تسخیر و دیپلماتهای آمریكایی را برای مدت كوتاهی گروگان بگیریم.
محمود احمدینژاد گفت: خطر آمریكا را قبول دارم. اما چه كسی گفته است كه خطر آمریكا از خطر شوروی جدیتر است؟ چه كسی گفته است كه مبارزه با سرمایهداری و امپریالیسم از مبارزه با كمونیسم مهمتر است؟ اگر هم بنا بر تسخیر باشد، تسخیر سفارت شوروی بر تسخیر سفارت آمریكا ارجح است. ما مخالفیم.
و گسست اینگونه رقم خورد؛ آنگاه كه احمدینژاد و سیدنژاد با طرح تسخیر سفارت آمریكا مخالفت و راه خود جدا كردند. این چنین بود كه اصغرزاده و میردامادی و بیطرف نیز برنامه خود را خارج از ساختار دفتر تحكیم عملیاتی كردند. دانشجویان تحكیمی دو دسته شدند. دستهای به سفارت رفتند و دستهای به سفارت نرفتند.
دانشجویان تحكیمی اگرچه همگی خود را در خط امام تعریف میكردند و انقلابی میدانستند اما گویی تفاوتی نیز در كار بود. احمدینژاد و دوستانش در دانشگاه علم و صنعت مخالف تسخیر سفارت آمریكا بودند اما نه بدان مفهوم كه در این مخالفت، جانب لیبرالها و دولت موقت را بگیرند. پیشنهاد آنها نیز تسخیر سفارت شوروی بود و اولویت آن بر تسخیر سفارت آمریكا. بدین ترتیب دانشجویان انجمن علم و صنعت و مشابه آنها دانشجویان انجمن تربیت معلم، دوستان چپگرای مسلمانشان را همراهی نكردند و اگرچه رهبر انقلاب، تسخیر سفارت را انقلاب دوم خواند اما محمود احمدینژاد در طی 444 روز گروگانگیری دیپلماتهای آمریكایی، سری به سفارت تسخیر شده آمریكا نزد و حاضر نشد تا در بزم ضدآمریكایی و ضدامپریالیستی دانشجویان خط امامی، كوتاهزمانی نیز شركت كند.
به جمع سه نفره ابراهیم اصغرزاده و محسن میردامادی و منصور بیطرف، دو نفر دیگر – رحیم باطنی از دانشگاه ملی و رضا سیفاللهی از دانشگاه شریف – نیز اضافه شدند و «شورای مركزی لانه» ساز و كار امور را در سفارت تسخیر شده آمریكا بر عهده گرفت. از همین روی بود كه سفارت آمریكا تسخیر شد و به اندك زمانی دولت موقت استعفا داد و رفتن را بر ماندن ترجیح داد. گویی كه در حاكمیت دانشجویان انقلابی چپگرا، جایی برای بازرگان و یاران میانهرو او كه مخالف با چپگرایی بودند، باقی نمانده بود.
